KWALIFIKACJA PGF4 - STYCZEŃ 2020 (test 2)

Animacja ruchu obiektów 3D po ścieżce (często nazywana motion path lub follow path) polega na tym, że element sceny 3D (np. obiekt lub kamera) porusza się zgodnie z zadanym przebiegiem krzywej. W praktyce animuje się przede wszystkim transformacje w przestrzeni (pozycję/orientację), a w zależności od oprogramowania można też jednocześnie animować różne parametry sceny i parametry renderingu.

Dlaczego poprawne jest "obrazów rastrowych"?
Obraz rastrowy to zasadniczo reprezentacja 2D złożona z pikseli. Sama "animacja ruchu obiektu 3D po ścieżce" nie jest techniką ukierunkowaną na animowanie obrazów rastrowych jako odrębnej kategorii zasobów 2D. Motion path opisuje ruch obiektu w scenie 3D, a nie animację bitmapy (np. w klasycznej animacji 2D). Oczywiście w scenie 3D można użyć bitmapy jako tekstury, ale wtedy animowaniu podlega obiekt/parametry, a nie "obraz rastrowy" jako podstawowy typ obiektu animacji po ścieżce.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?

• Obiektów wektorowych – w praktyce wiele programów 3D pozwala wykorzystywać krzywe/wektory (np. jako kształty, krzywe prowadzące, czasem jako dane do ekstrudowania). Same "obiekty wektorowe" mogą być elementem sceny lub źródłem geometrii, więc nie można ich z góry wykluczyć jako czegoś, czego się nie animuje.
• Parametrów źródeł światła – parametry światła (np. intensywność, barwa, zasięg) są typowymi wielkościami podlegającymi animacji w scenach 3D, niezależnie od tego, czy obiekt jednocześnie porusza się po ścieżce.
• Parametrów cieniowania obiektu – cieniowanie (np. właściwości materiału, połysk, chropowatość) również bywa animowane, aby uzyskać efekt zmiany wyglądu w czasie. To inny wymiar animacji niż sam ruch, ale jest jak najbardziej spotykany w produkcji 3D.

Na egzaminie warto pamiętać o rozróżnieniu: animacja po ścieżce opisuje ruch w przestrzeni 3D, natomiast grafika rastrowa jest zwykle kojarzona z zasobami 2D (piksele), które nie są "naturalnym" obiektem motion path.