Technologia RFID służy do automatycznej identyfikacji obiektów (np. towarów, palet, pojemników) poprzez komunikację radiową między tagiem (znacznikiem) a czytnikiem. W typowym zastosowaniu magazynowym lub terminalowym czytnik wytwarza pole elektromagnetyczne, a tag odpowiada, przesyłając swój identyfikator (i ewentualnie dodatkowe dane). Nośnikiem tej wymiany są więc fale radiowe.
Odpowiedź "fal radiowych." jest właściwa, bo jest to cecha definicyjna RFID: identyfikacja odbywa się drogą radiową (bez konieczności kontaktu przewodowego i często bez bezpośredniej widoczności znacznika).
Pozostałe propozycje są niepoprawne, bo opisują inne mechanizmy:
- "internetu." – internet może być elementem infrastruktury IT (np. do przesyłania danych z systemu WMS/TOS), ale nie jest fizycznym medium odczytu tagu RFID. Odczyt zachodzi lokalnie radiowo między czytnikiem a tagiem.
- "lasera." – laser kojarzy się ze skanerami kodów kreskowych, gdzie odczyt odbywa się optycznie. W RFID nie skanuje się kodu światłem, tylko odczytuje odpowiedź radiową znacznika.
- "przewodów światłoczułych." – brzmi jak elementy światłowodowe/optoelektroniczne. RFID nie wymaga połączenia przewodowego z oznakowanym towarem ani żadnych "przewodów" w ładunku.
W praktyce portów i terminali taka wiedza pomaga rozróżniać technologie AIDC: kiedy wystarczy skan kodu (optycznie), a kiedy korzysta się z tagów radiowych (RFID) dla szybszego i bardziej automatycznego śledzenia jednostek ładunkowych.
