Kolejność montażu hali stalowej powinna wynikać z logiki technologicznej oraz z tego, że kolejne etapy wymagają istnienia i stabilności etapów wcześniejszych. Najpierw wykonuje się fundamenty, ponieważ stanowią one element posadowienia i przenoszą obciążenia z całej konstrukcji na grunt. Bez gotowych fundamentów nie da się poprawnie i bezpiecznie ustawić oraz zakotwić elementów pionowych.
Następnie wykonuje się montaż słupów na fundamentach. Słupy stanowią podstawowe podpory, na których opiera się ustrój nośny. W praktyce w tym etapie kluczowe jest poprawne ustawienie (pion, rozstaw) oraz stabilizacja montażowa, aby możliwe było bezpieczne dołączanie kolejnych elementów.
Kolejnym krokiem jest połączenie konstrukcji nośnej, czyli zmontowanie i powiązanie elementów tworzących układ przenoszący obciążenia (np. rygle, dźwigary, stężenia, elementy ram). Ten etap jest konieczny, aby konstrukcja uzyskała wymaganą sztywność i stateczność. Bez zamknięcia i usztywnienia układu nośnego montaż elementów osłonowych mógłby być niebezpieczny i prowadzić do nadmiernych przemieszczeń.
Dopiero po uzyskaniu stabilnej konstrukcji wykonuje się montaż przekrycia i ścian osłonowych. Pokrycie dachu oraz obudowa ścianna są elementami, które wymagają podparcia na gotowym szkielecie hali i zwykle są wykonywane w końcowych etapach, aby nie utrudniać podnoszenia i skręcania elementów nośnych oraz ograniczyć ryzyko uszkodzeń.
Pozostałe proponowane sekwencje są nieprawidłowe, bo zakładają działania niewykonalne technologicznie (np. łączenie ustroju nośnego przed montażem słupów na fundamentach) albo odwracają porządek robót tak, że obudowa i przekrycie pojawiają się przed wykonaniem szkieletu nośnego, co przeczy zasadom montażu i bezpieczeństwa.
