Wzmocnienie pozytywne polega na dodaniu pożądanego bodźca (np. pochwały, uwagi, przywileju, wyboru aktywności) po wystąpieniu zachowania, aby zwiększyć prawdopodobieństwo jego powtórzenia w przyszłości. Jedną z najważniejszych zasad skutecznego wzmacniania jest bliski związek czasowy między zachowaniem a wzmocnieniem. Gdy wzmocnienie pojawia się bezpośrednio po zachowaniu, podopieczny łatwiej rozumie, "za co" je otrzymał, a związek zachowanie–konsekwencja jest czytelny.
Stwierdzenie, że "wzmocnienie powinno być odroczone w czasie jako dalekosiężny cel", jest mylące: cele terapeutyczne mogą być długoterminowe, ale samo wzmacnianie zachowań (zwłaszcza na etapie budowania nawyku uczestnictwa) zwykle działa najlepiej, gdy konsekwencja jest szybka i konsekwentna. Odroczenie utrudnia uczenie się zależności i zmniejsza motywujący wpływ wzmocnienia.
Teza, że należy nagradzać wyłącznie wymierne efekty działań, a nie chęci i starania, często prowadzi do spadku zaangażowania. W praktyce terapii zajęciowej wzmacnia się także próby, wysiłek, współpracę czy wytrwałość, ponieważ są to zachowania budujące drogę do wyniku końcowego. Skupienie się tylko na rezultacie może karać osoby, które podejmują trud, ale ze względu na ograniczenia zdrowotne uzyskują wolniejszy postęp.
Stwierdzenie, że wzmocnienie powinno mieć przede wszystkim charakter dóbr materialnych i konsumpcyjnych, również nie jest zasadą. Wzmocnienia mogą być społeczne (pochwała, uznanie), aktywnościowe (dodatkowy czas na lubianą czynność), symboliczne (punkty, żetony) albo materialne. Dobór zależy od potrzeb, wieku, stanu i preferencji podopiecznego oraz zasad etycznych. Najważniejsze jest, by wzmocnienie było wartościowe dla konkretnej osoby i następowało bezpośrednio po zachowaniu.
Dlatego poprawna jest zasada: zachowania powinny być wzmacniane bezpośrednio po ich wystąpieniu, bo maksymalizuje to skuteczność uczenia się i motywowania w warunkach terapeutycznych.
