W terapii zajęciowej obserwacja jest jednym z podstawowych sposobów pozyskiwania informacji o funkcjonowaniu podopiecznego w trakcie aktywności. Jeśli terapeuta koncentruje się tylko na jednym aspekcie zachowania (czyli zawęża pole uwagi do wybranego obszaru), właściwym określeniem jest obserwacja częściowa. Taki sposób obserwowania ma charakter ukierunkowany: celem jest uchwycenie konkretnej cechy (np. wytrwałości w zadaniu, reakcji na polecenia, inicjowania kontaktu), a nie pełny obraz wszystkich zachowań naraz.
Odpowiedź "ciągłą" może wydawać się kusząca, bo kojarzy się z obserwowaniem "bez przerwy", jednak dotyczy przede wszystkim czasu trwania i organizacji obserwacji, a nie tego, czy analizujemy jeden aspekt czy wiele. Z kolei "całościową" opisuje podejście przeciwne do częściowego: obejmujące możliwie szeroki zakres zachowań i reakcji, więc nie pasuje do warunku skupienia się na jednym elemencie. Odpowiedź "kontrolowaną" sugeruje nacisk na warunki i standaryzację przebiegu (np. w określonych, zaplanowanych sytuacjach), ale nie wynika z niej automatycznie, że terapeuta ogranicza się do jednego aspektu zachowania.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą regułę: "jeden aspekt = częściowa", a "wiele obszarów = całościowa". Dopiero w drugim kroku rozważaj cechy takie jak czas (ciągła/okresowa) czy stopień kontroli warunków (kontrolowana/naturalna), bo są to inne wymiary klasyfikacji obserwacji.
