W terapii zajęciowej planowanie zajęć powinno wynikać z tego, co ma się zmienić u pacjenta. Dlatego punktem wyjścia scenariusza są cele terapeutyczne (np. poprawa samodzielności w danej czynności, zwiększenie tolerancji wysiłku, trening funkcji poznawczych). Cel porządkuje całą dalszą pracę: wskazuje, jakie aktywności mają sens i co będzie uznane za postęp.
Odpowiedź "metod i technik" jest błędna, ponieważ metody/techniki są narzędziami do realizacji celu. Bez celu trudno ocenić, czy wybrana technika jest adekwatna i bezpieczna oraz czy w ogóle wspiera oczekiwany efekt terapeutyczny.
Odpowiedź "formy zajęć" (np. indywidualne lub grupowe) także nie powinna być pierwsza. Forma jest elementem organizacyjnym, zależnym od celu, możliwości pacjenta, liczby uczestników, zasobów i ryzyka. To cel determinuje, czy lepsza będzie praca indywidualna, czy np. trening w grupie.
Odpowiedź "sposobu weryfikacji celów terapeutycznych" jest logicznie późniejsza. Ewaluacja wymaga wcześniejszego zdefiniowania celu w sposób możliwie konkretny (co, w jakim zakresie i w jakim czasie). Dopiero wtedy można dobrać kryteria i narzędzia oceny postępów, aby sprawdzić osiągnięcie celu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy kolejności planowania, najczęściej poprawny porządek to: cele → dobór działań/metod → organizacja (forma) → ocena/monitorowanie.
