Motoryka mała to zdolność wykonywania precyzyjnych, skoordynowanych ruchów dłoni i palców, potrzebnych m.in. do zapinania guzików, pisania, manipulowania drobnymi przedmiotami czy posługiwania się sztućcami. U osoby chorej na stwardnienie rozsiane trudności manualne mogą wynikać m.in. z osłabienia, zaburzeń czucia, drżenia zamiarowego, spastyczności oraz łatwej męczliwości. W terapii zajęciowej dobór aktywności powinien być więc bezpośrednio powiązany z celem funkcjonalnym.
Odpowiedź "ćwiczenia manipulacyjne, prace z użyciem mas plastycznych" jest właściwa, ponieważ takie zadania naturalnie angażują chwyt, precyzję i koordynację. Masa plastyczna (np. plastelina) pozwala stopniować trudność: od ugniatania i wałkowania (siła i wytrzymałość mięśni dłoni), przez rolowanie małych wałeczków (precyzja palców), po formowanie drobnych elementów i łączenie ich (koordynacja wzrokowo-ruchowa). Dodatkowo materiał daje informację czuciową, co może wspierać kontrolę ruchu.
Propozycja "ćwiczenia na równoważni, papieroplastyka" nie jest najlepsza dla celu motoryki małej: równoważnia dotyczy głównie kontroli postawy i równowagi (motoryka duża). Papieroplastyka może zawierać elementy manualne, ale w takim zestawieniu akcent pada na trening równowagi, a nie na systematyczne usprawnianie manipulacji.
Odpowiedź "techniki relaksacyjne, muzykoterapia receptywna" wspiera redukcję napięcia i stresu oraz ogólne samopoczucie, ale nie jest ukierunkowana na poprawę precyzji ruchów palców. Może być elementem planu terapii, jednak nie stanowi pierwszego wyboru przy celu stricte manualnym.
Odpowiedź "choreoterapia, zabawy z taśmą i piłką" rozwija przede wszystkim koordynację całego ciała, zakres ruchu i sprawność ogólną. Może pośrednio wspierać funkcjonowanie, lecz nie zastępuje zadań wymagających precyzyjnej manipulacji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się hasło motoryka mała, szukaj działań opartych o chwyt, palce, manipulację i zadania "drobne", a nie równowagę, relaks czy aktywności typowo ogólnoruchowe.
