Zasada systematyczności w pracy edukacyjnej i terapeutycznej oznacza prowadzenie oddziaływań w sposób uporządkowany, ciągły i logicznie powiązany. W praktyce obejmuje m.in. planowanie cyklu spotkań, stopniowanie treści oraz regularne powracanie do materiału, aby go utrwalić i sprawdzić postępy.
W opisanej sytuacji terapeuta na początku każdego warsztatu: (1) przypomina treść poprzednich zajęć oraz (2) sprawdza, czy uczestnicy zapamiętali najważniejsze zagadnienia. Taki stały element wstępny wzmacnia ciągłość pracy, ułatwia łączenie nowych informacji z wcześniejszymi i pozwala ocenić, czy można przejść dalej, czy trzeba coś doprecyzować. To jest typowy przejaw systematycznego prowadzenia procesu uczenia się.
Pozostałe propozycje nie pasują do opisu. Poglądowość dotyczy przede wszystkim używania pokazów, modeli, ilustracji, przykładów i demonstracji, aby ułatwić zrozumienie treści; w pytaniu nie ma informacji o stosowaniu pomocy wizualnych. Przystępność odnosi się do dostosowania treści i języka do możliwości poznawczych grupy (poziom trudności, tempo, sposób tłumaczenia), czego opis również nie podkreśla. Użyteczność akcentuje praktyczne zastosowanie wiedzy w życiu codziennym; choć tematyka zdrowego trybu życia bywa użyteczna, kluczową czynnością terapeuty jest tutaj regularna powtórka i kontrola zapamiętania, czyli systematyczne utrwalanie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści widzisz "na początku każdego spotkania", "powtarza", "nawiązuje do poprzednich zajęć", "utrwala" lub "sprawdza opanowanie" — najczęściej chodzi o systematyczność (ciągłość i powiązanie etapów nauki).
