Proces stawiania diagnozy terapeutycznej w terapii zajęciowej opiera się na logicznej kolejności działań: najpierw zbiera się dane, potem je porządkuje i interpretuje, a dopiero na tej podstawie planuje cele oraz interwencje. Dlatego poprawne jest stwierdzenie: "pozyskać i zgromadzić informacje o podopiecznym i jego rodzinie". W praktyce obejmuje to m.in. wywiad, obserwację funkcjonowania w czynnościach dnia codziennego oraz zebranie informacji o zasobach i ograniczeniach środowiskowych. Rodzina (lub opiekunowie) bywa kluczowym źródłem danych, szczególnie gdy podopieczny ma trudności w komunikacji, zaburzenia poznawcze albo wymaga wsparcia w organizacji dnia.
Odpowiedź "dokonać analizy dokumentacji medycznej i zebranych danych" opisuje etap, który następuje po zgromadzeniu informacji. Analiza jest ważna, ale nie może być pierwsza, bo bez danych wejściowych (zebranych informacji) analiza byłaby niepełna lub oparta wyłącznie na dokumentacji.
Odpowiedzi "sformułować cele terapeutyczne" oraz "określić efekty terapeutyczne, które chce uzyskać" dotyczą planowania terapii. Cele i zakładane efekty powinny wynikać z rozpoznanych potrzeb, problemów funkcjonalnych, możliwości oraz kontekstu życia podopiecznego. Ustalanie ich "na starcie", bez rzetelnego zebrania informacji, zwiększa ryzyko dobrania aktywności niedopasowanych, zbyt trudnych lub nieadekwatnych do realnych barier i zasobów.
- Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "w pierwszej kolejności", najczęściej chodzi o etap zbierania danych/wywiadu, a nie o cele czy ewaluację.
- Praktyczna reguła: najpierw poznaj osobę i jej środowisko, potem wyciągaj wnioski, a dopiero na końcu planuj cele oraz interwencję.
