Spalanie odpadów na ruszcie (spalanie rusztowe) jest technologią, w której odpady przemieszczają się po ruszcie w strefie wysokiej temperatury, a doprowadzane powietrze umożliwia utlenianie składników palnych. W takim procesie można wyróżnić charakterystyczne, następujące po sobie etapy przemian termicznych paliwa stałego.
Osuszanie (suszenie) zachodzi na początku: energia cieplna jest zużywana na odparowanie wilgoci z odpadów. Ten etap nie jest jeszcze spalaniem, ale silnie wpływa na stabilność procesu i zapotrzebowanie na powietrze.
Kolejno występuje odgazowanie (uwalnianie części lotnych). Pod wpływem temperatury z odpadów wydzielają się gazy i pary związków organicznych. Te produkty przechodzą do fazy gazowej nad rusztem i mogą ulegać dalszemu utlenianiu.
Następnie zachodzi spalanie: utlenianie składników palnych w fazie gazowej (płomień nad rusztem) oraz dopalanie pozostałości stałej (koksik/zwęglona frakcja) na ruszcie. W praktyce strefy te mogą się częściowo nakładać, ale ich kolejność z punktu widzenia przemian materiału jest typowa dla paliw stałych.
W odpowiedziach błędnych pojawiają się procesy niezwiązane z termicznym spalaniem rusztowym: składowanie i pryzmowanie to metody postępowania/biologicznego przetwarzania, a nie etap w komorze spalania; sedymentacja dotyczy rozdziału faz w cieczach (np. w ściekach); kondycjonowanie jest pojęciem ogólnym i może występować przed procesem, ale nie stanowi typowego, opisowego etapu spalania na ruszcie. Dlatego poprawna sekwencja to ta, która opisuje ogrzewanie odpadów, wydzielanie części lotnych oraz właściwe utlenianie, z możliwym współwystępowaniem zjawisk zgazowania.
