Termin "solutio" w łacinie farmaceutycznej oznacza po prostu roztwór. W praktyce nauczania receptury oraz w tradycyjnym zapisie, gdy przy nazwie postaci leku nie podaje się dodatkowego określenia rozpuszczalnika, przyjmuje się znaczenie domyślne, czyli roztwór wodny. Z tego powodu odpowiedź "wodnego." jest uznawana za właściwą interpretację terminu "solutio" bez doprecyzowania.
Odpowiedź "etanolowego." jest błędna, ponieważ roztwór alkoholowy nie jest w tym ujęciu znaczeniem domyślnym. Jeżeli rozpuszczalnikiem ma być etanol, informację tę zwykle trzeba wyraźnie zaznaczyć w nazwie lub w opisie składu, aby nie doszło do pomyłki technologicznej.
Odpowiedź "olejowego." jest nieprawidłowa, bo roztwory olejowe stanowią odrębną grupę i wymagają wskazania nośnika (oleju). Sam termin "solutio" nie przesądza o użyciu oleju jako rozpuszczalnika.
Odpowiedź "glicerolowego." także jest niewłaściwa jako domyślna. Glicerol może być rozpuszczalnikiem lub współrozpuszczalnikiem, ale jego użycie powinno wynikać z recepty (składu) albo doprecyzowania nazwy, ponieważ zmienia właściwości roztworu (np. lepkość, rozpuszczalność) i sposób użycia.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o łacińskie nazewnictwo często sprawdzana jest zasada "bez doprecyzowania = znaczenie podstawowe". Warto uczyć się par: postać leku i typowe domyślne rozumienie, a rozpuszczalniki inne niż woda traktować jako coś, co wymaga dopisku.
