Toczenie powierzchni czołowej (często nazywane także planowaniem czoła) to operacja wykonywana na tokarce, w której przedmiot obrabiany obraca się wokół własnej osi, a narzędzie skrawające usuwa materiał z powierzchni znajdującej się na końcu detalu. Kluczową cechą tej operacji jest to, że obrabiana powierzchnia jest prostopadła do osi obrotu (czyli jest to powierzchnia czołowa).
Na rysunkach technologicznych i schematach ruchu narzędzia toczenie czołowe rozpoznaje się przede wszystkim po kierunku posuwu:
- w toczeniu czołowym posuw jest realizowany poprzecznie, zwykle od średnicy zewnętrznej w stronę osi (lub odwrotnie),
- w toczeniu wzdłużnym posuw przebiega wzdłuż osi detalu, a obrabiana jest powierzchnia walcowa.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "A.", ponieważ odpowiada schematowi, na którym narzędzie wykonuje skrawanie po czole detalu (płaszczyzna na końcu przedmiotu), a nie po powierzchni walcowej. Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, jeżeli przedstawiają inne zabiegi toczenia (np. toczenie wzdłużne, toczenie stożka, nacinanie rowka) albo wskazują schemat, na którym posuw nie jest skierowany na powierzchnię czołową.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy masz wątpliwości, najpierw ustal, czy obrabiana powierzchnia na rysunku jest "z boku" (walcowa), czy "na końcu" (czołowa). Dopiero potem sprawdź strzałki posuwu narzędzia. To ogranicza ryzyko wyboru odpowiedzi nawykowo kojarzonej z toczeniem wzdłużnym.
