Tokarka CNC wykonuje ruchy osi na podstawie programu, ale kluczowe jest to, że sterowanie musi znać rzeczywiste położenie elementów wykonawczych (osi, często także wrzeciona). Zapewnia to układ pomiarowy, czyli czujniki położenia takie jak enkodery obrotowe na silnikach/śrubach tocznych oraz (w zależności od konstrukcji) liniały pomiarowe na osiach. Informacja zwrotna trafia do układu sterowania, który porównuje wartość zadaną z rzeczywistą i koryguje ruch – to typowa zamknięta pętla sterowania.
Dlatego odpowiedź "układ pomiarowy" jest właściwa: bez pomiaru położenia nie da się uzyskać charakterystycznej dla CNC dokładności i powtarzalności, a sterowanie nie miałoby wiarygodnej informacji, gdzie w danej chwili znajduje się oś lub narzędzie.
Pozostałe propozycje są niepoprawne, bo dotyczą innych rozwiązań konstrukcyjnych lub innych maszyn:
- "Nawrotnica" kojarzy się z mechaniką tokarek konwencjonalnych – służy do zmiany kierunku posuwu w układach przekładniowych. W CNC kierunek i wartość posuwu wynikają z ruchu serwonapędów sterowanych elektronicznie, a nie z przełączania mechanizmu nawrotu.
- "Skrzynka posuwów" jest typowym zespołem tokarki konwencjonalnej, gdzie dobiera się posuw i gwinty przez zestaw kół/przekładni. W CNC parametry ruchu osi są realizowane przez sterowanie i napędy, więc taka skrzynka nie jest standardowym "wyposażeniem" tokarki CNC.
- "Stół magnetyczny" jest charakterystyczny dla szlifierek (np. do mocowania detali ferromagnetycznych przy szlifowaniu płaszczyzn). Tokarki standardowo wykorzystują uchwyty tokarskie, tuleje zaciskowe czy kły, a nie stoły magnetyczne.
W praktyce operator obrabiarek skrawających powinien kojarzyć, że w CNC podstawą jest pomiar + sterowanie + napęd. Jeśli pojawiają się błędy pozycjonowania, powtarzalności lub alarmy serwonapędów, jednym z pierwszych obszarów diagnostyki jest właśnie układ pomiarowy (enkoder, liniał, okablowanie, złącza, konfiguracja).
