W tym zadaniu stopień zużycia technicznego nie wynika z "wiedzy na pamięć", tylko z procedury tabelarycznej podanej w materiale (tabela w ilustracji). Kluczowe jest poprawne zinterpretowanie osi/kolumn tabeli oraz prawidłowe ustalenie, jaki łączny przebieg eksploatacji należy przyjąć, gdy w historii maszyny wystąpiła naprawa główna.
Najpierw porządkuje się dane z treści:
- zakup: maj 2005,
- eksploatacja na dwie zmiany (istotne, jeśli tabela rozróżnia intensywność użytkowania),
- naprawa główna: luty 2011,
- dalsza eksploatacja: kolejne 4 lata.
Następnie ustala się, jak tabela każe traktować remont główny: w wielu podejściach remont nie zeruje zużycia do zera, ale zmienia sposób zliczania lub odpowiada określonemu "odmłodzeniu"/przesunięciu w tabeli. Dlatego nie wystarcza proste policzenie całego czasu od 2005 r. do końca eksploatacji; trzeba uwzględnić rozdzielenie na okres przed remontem oraz okres po remoncie zgodnie z opisem tabeli.
Po wykonaniu tych kroków odczyt z tabeli daje wynik 67%. Odpowiedź "47%" zwykle wynika z pominięcia części okresu lub błędnej interpretacji wpływu pracy zmianowej. Odpowiedź "23%" jest typowa dla sytuacji, gdy ktoś uwzględnia wyłącznie okres po naprawie głównej (4 lata), ignorując wcześniejszą eksploatację. Odpowiedź "70%" bywa wybierana przez zaokrąglenie w górę lub heurystycznie jako "prawie tyle samo", ale nie odpowiada wartości tabelarycznej dla danych z zadania.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze wypisz daty i okresy w latach/miesiącach oraz sprawdź w opisie tabeli, jak traktować naprawę główną i intensywność pracy. To minimalizuje błędy rachunkowe i interpretacyjne.
