W sieciach z komutacją pakietów spotyka się dwa podejścia: połączenie wirtualne (virtual circuit) oraz tryb datagramowy. Kluczowa różnica polega na tym, czy sieć najpierw "ustanawia" logiczne połączenie i potem prowadzi ruch w ramach tego połączenia, czy też traktuje każdy pakiet jako niezależną jednostkę.
W trybie datagramowym (model typowy dla IP) nie ma obowiązkowego etapu zestawiania połączenia na poziomie sieci. Każdy pakiet niesie informacje potrzebne do jego dostarczenia (adresowanie), a decyzje trasowania mogą być podejmowane dla pakietów niezależnie, w zależności od aktualnych tablic routingu i stanu sieci. Skutkiem ubocznym może być dotarcie pakietów w innej kolejności niż wysłanie, zwłaszcza przy zmianach tras lub równoległych ścieżkach.
Stwierdzenie "Każdy z pakietów ma zapisany w swym nagłówku numer kanału wirtualnego, z którego korzysta." jest sprzeczne z ideą datagramu, ponieważ identyfikator kanału wirtualnego to cecha podejścia połączeniowego: sieć rozpoznaje ruch po numerze/identyfikatorze przypisanym do wcześniej zestawionej relacji.
Pozostałe stwierdzenia są zgodne z datagramem:
- "Trasa poszczególnych pakietów ustalana jest indywidualnie." — odpowiada niezależnemu trasowaniu pakietów.
- "Występuje niebezpieczeństwo dostarczenia do odbiorcy pakietów w innej kolejności..." — to typowe ryzyko w sieci datagramowej, bo sieć nie gwarantuje kolejności.
- "Proces składania wiadomości jest uciążliwy i kosztowny." — to opis możliwej konsekwencji na poziomie wyższych warstw/końcówek (konieczność porządkowania i składania), a nie cecha przecząca samej idei datagramu.
Na egzaminie warto zapamiętać skrót myślowy: datagram = brak kanału wirtualnego, a więc brak numeru VC jako podstawowego identyfikatora połączenia w nagłówku.
