Trasowanie otworów w elementach stalowych przed wykonaniem połączenia śrubowego to etap przygotowawczy. Jego istotą jest przeniesienie wymiarów i rozstawów z dokumentacji lub z szablonu na rzeczywisty element, tak aby wskazać dokładne miejsca wykonania otworów (np. pod wiercenie). W praktyce sprowadza się to do wyznaczenia punktów usytuowania śrub na powierzchni łączonych elementów, czyli oznaczenia, gdzie mają znaleźć się osie otworów.
Odpowiedź "wyznaczaniu punktów usytuowania śrub na powierzchni elementów łączonych." jest poprawna, ponieważ opisuje dokładnie to, co stanowi definicję trasowania: oznaczenie położenia otworów, zanim nastąpi ich wykonanie.
Pozostałe propozycje odnoszą się do innych zagadnień:
- "wykonaniu prześwitu między trzpieniem śruby i otworem, aby uzyskać połączenie o określonej zdolności do przemieszczeń." dotyczy doboru/wykonania pasowania i luzu (zagadnienie konstrukcyjno-montażowe). To nie jest czynność traserska, tylko cecha geometryczna połączenia oraz sposób wykonania otworu.
- "wzajemnym sprężeniu stykających się łączonych elementów." opisuje efekt docisku elementów po skręceniu lub sposób pracy połączenia; nie jest to oznaczanie położenia otworów na materiale.
- "dokręceniu nakrętek z jednoczesną kontrolą ich naciągu." dotyczy etapu montażu i kontroli dokręcenia (np. dla połączeń sprężanych). Trasowanie wykonuje się wcześniej, zanim w ogóle pojawią się śruby i nakrętki do dokręcania.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "trasowanie", szukaj odpowiedzi mówiącej o wyznaczaniu/oznaczaniu (punkty, osie, rysiki, punktaki, szablony), a nie o wierceniu, pasowaniu, dokręcaniu czy kontroli naciągu.
