Trening pamięci i orientacji w przestrzeni to oddziaływania ukierunkowane na podtrzymanie funkcji poznawczych oraz możliwie długie zachowanie samodzielności w codziennym funkcjonowaniu. W terapii zajęciowej obejmuje to m.in. ćwiczenia przypominania, pracę na rutynach dnia, korzystanie z zewnętrznych "podpowiedzi" (kalendarz, plan dnia, etykiety w otoczeniu) oraz zadania wzmacniające orientację w miejscu i kierunku.
Odpowiedź "z chorobą Alzheimera" jest właściwa, ponieważ w tej jednostce chorobowej typowe są narastające zaburzenia pamięci (zwłaszcza świeżej) oraz trudności w orientacji w przestrzeni i czasie. Zajęcia ukierunkowane na pamięć i orientację wspierają bezpieczeństwo oraz zmniejszają ryzyko zagubienia się, a także pomagają w utrzymaniu podstawowych aktywności dnia codziennego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są mniej trafne w sformułowaniu "w szczególności":
- "z chorobą Parkinsona" – dominują problemy ruchowe, spowolnienie i sztywność; zaburzenia poznawcze mogą się pojawiać, ale nie u każdego i nie zawsze są głównym celem terapii. Często priorytetem bywa trening sprawności, równowagi i czynności samoobsługowych.
- "ze schizofrenią" – mogą występować deficyty poznawcze, ale typowe cele terapii zajęciowej częściej dotyczą funkcjonowania społecznego, aktywizacji, planowania dnia i podtrzymywania ról życiowych. Trening orientacji przestrzennej nie jest zwykle celem pierwszoplanowym.
- "z depresją" – możliwe są trudności koncentracji i tzw. spowolnienie poznawcze, jednak podstawowym obszarem pracy jest aktywizacja, regulacja rytmu dnia, powrót do aktywności i podtrzymanie motywacji. Dezorientacja przestrzenna nie jest typowym objawem osiowym.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawiają się sformułowania o orientacji w przestrzeni oraz pamięci, najczęściej chodzi o zaburzenia otępienne, a szczególnie o chorobę Alzheimera, gdzie te trudności są klinicznie charakterystyczne i narastające.
