Trójdźwięk durowy buduje się z trzech dźwięków ułożonych tercjami: pryma, tercja i kwinta. Dla C-dur prymą jest C. Aby uzyskać trójdźwięk durowy, od prymy musi wystąpić tercja wielka oraz kwinta czysta.
W praktyce można to sprawdzić na dwa sposoby:
- Skalowo: w skali C-dur dźwięki to C–D–E–F–G–A–H. Biorąc co drugi stopień (1., 3., 5.) dostajemy C–E–G.
- Interwałowo: od C do E jest tercja wielka, a od C do G jest kwinta czysta. To dokładnie definiuje jakość akordu durowego.
Odpowiedź "c, e, g" spełnia oba warunki: E jest właściwą tercją durową nad C, a G jest kwintą czystą.
Pozostałe propozycje są niepoprawne, bo zmieniają jakość akordu:
- "c, es, g" zawiera "es" (E♭), czyli tercję małą zamiast wielkiej. Taki układ odpowiadałby trójdźwiękowi molowemu na C, a nie durowemu.
- "c, dis, g" zawiera "dis" (D♯). W relacji do C nie jest to tercja wielka E, tylko inny dźwięk chromatyczny, więc nie tworzy standardowego C-dur.
- "c, dis, gis" dodatkowo zmienia także kwintę (zamiast G pojawia się "gis", czyli G♯), co jeszcze bardziej oddala akord od C-dur.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy trójdźwięku durowego, zawsze upewnij się, że w odpowiedzi występuje tercja wielka (dla C będzie to E), a nie dźwięk obniżony/podwyższony. To najszybszy sposób uniknięcia pomyłek z "es/dis".
