W nawierzchniach z kostki brukowej kluczowe jest zapewnienie stabilnych krawędzi. Dlatego bezpośrednio po wykorytowaniu (czyli po wykonaniu koryta pod konstrukcję nawierzchni) typowo wykonuje się ustawienie obrzeży na ławie betonowej. Obrzeża pełnią kilka funkcji naraz: wyznaczają geometrię (linia krawędzi), pomagają utrzymać projektowane rzędne wysokościowe i spadki oraz zapobiegają "rozjeżdżaniu się" kostek pod obciążeniem i podczas zagęszczania.
Odpowiedź "Rozłożenie warstwy odsączającej" bywa kojarzona z kolejnym etapem budowy, ale w praktyce warstwy konstrukcyjne (odsączająca, podbudowa, podsypka) układa się bezpieczniej, gdy krawędzie są już ustalone i umocowane. Pozwala to zachować właściwą szerokość, spadki oraz ograniczyć rozsypywanie materiału poza obrys.
Odpowiedź "Rozłożenie warstwy wiążącej" nie pasuje do typowej technologii nawierzchni z kostki betonowej na podsypce, ponieważ pojęcie warstwy wiążącej jest charakterystyczne raczej dla innych rodzajów nawierzchni (np. bitumicznych) niż dla klasycznej konstrukcji brukowej.
Odpowiedź "Układanie kostek brukowych kamiennych" jest błędna z dwóch powodów: po pierwsze, układanie kostki to etap późniejszy (po przygotowaniu warstw i obramowania), a po drugie, pytanie dotyczy nawierzchni z kostki betonowej, więc wskazanie kostki kamiennej wprowadza niezgodność materiałową.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: najpierw ustala się i stabilizuje krawędzie (obrzeża/krawężniki), potem wykonuje warstwy i układa elementy nawierzchni, a na końcu zagęszcza i wypełnia spoiny.
