Trzpień tokarski jest elementem oprzyrządowania mocującego, a jego istotą jest to, że umożliwia zamocowanie detalu od strony otworu. W praktyce trzpień wprowadza się w otwór przedmiotu (np. tulei), a następnie całość mocuje się w uchwycie tokarskim lub ustala między kłami. Dzięki temu detal obraca się współosiowo z trzpieniem, co ułatwia dokładne toczenie powierzchni zewnętrznych.
Odpowiedź "tulei" jest poprawna, ponieważ tuleja jest klasycznym przykładem przedmiotu wydrążonego, który ma otwór technologiczny/bazowy i może być stabilnie ustalony na trzpieniu (gładkim, rozprężnym, stożkowym lub gwintowanym – zależnie od konstrukcji i tolerancji otworu).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "wałków" – wałek jest zwykle elementem pełnym (bez otworu do osadzenia na trzpieniu). Najczęściej mocuje się go w uchwycie albo między kłami, aby uzyskać właściwe podparcie i osiowość.
- "narzędzi" – trzpień nie jest narzędziem skrawającym. Narzędzia (noże tokarskie, wiertła, rozwiertaki) służą do usuwania materiału, a trzpień służy do mocowania detalu.
- "odlewów" – odlew jako półfabrykat może mieć różne kształty; samo określenie nie oznacza, że jest wydrążony i pasuje do mocowania na trzpieniu. Trzpień dobiera się do detali z otworem (tuleje, pierścienie, koła zębate z otworem), a nie do dowolnych odlewów.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się trzpień, pomyśl "mocowanie w otworze" i szukaj odpowiedzi wskazującej element wydrążony.
