W turystyce pojęcie "tanie linie" odnosi się najczęściej do przewoźników niskokosztowych (low-cost carriers, LCC). Ich oferta jest zbudowana tak, aby cena bazowa biletu była możliwie niska, a pasażer dopłacał za wybrane usługi dodatkowe. Typowe elementy modelu LCC to m.in. płatny bagaż rejestrowany, dopłaty za wybór miejsca, uproszczony serwis pokładowy oraz nacisk na sprzedaż internetową i szybkie rotacje samolotów.
Odpowiedź "Ryanair" pasuje do tej charakterystyki, ponieważ jest to linia kojarzona w Europie z modelem niskokosztowym i ofertą, w której całkowity koszt podróży zależy od dobranych dodatków (bagaż, pierwszeństwo wejścia, rezerwacja miejsca).
Pozostałe propozycje to w typowym ujęciu linie tradycyjne (tzw. sieciowe), które działają w innym modelu: częściej oferują rozbudowaną siatkę połączeń z przesiadkami, programy lojalnościowe i większy zakres usług w standardzie taryfy (choć szczegóły zależą od konkretnej taryfy). Dlatego nie są one pierwszym wyborem, gdy klient preferuje loty tanimi liniami jako kategorię przewoźnika.
- "Lufthansa" – przewoźnik tradycyjny; niska cena może się zdarzyć, ale nie oznacza to modelu LCC.
- "Air France" – linia tradycyjna; oferta zwykle oparta o hub i połączenia sieciowe.
- "British Airways" – przewoźnik tradycyjny; działa w modelu innym niż typowe LCC.
W praktyce doradca turystyczny powinien pamiętać, że przy LCC kluczowe jest porównywanie kosztu całkowitego, a nie tylko ceny bazowej. Klientowi warto jasno wyjaśnić zasady bagażu, odprawy oraz możliwe dopłaty, aby uniknąć rozczarowania na etapie podróży.
