Pokazany kod HTML służy do osadzenia wideo w treści strony internetowej. Kluczowym elementem jest znacznik video z atrybutami width i height (rozmiar odtwarzacza) oraz controls, który włącza standardowe przyciski odtwarzania w przeglądarce (play/pauza, pasek czasu, głośność).
Wewnątrz znajdują się dwa znaczniki source. Każdy wskazuje plik wideo (src) oraz jego typ MIME (type). Podanie kilku źródeł ma sens praktyczny: różne przeglądarki i środowiska mogą lepiej obsługiwać różne formaty, więc przeglądarka wybiera pierwsze obsługiwane źródło.
Tekst "Twoja przeglądarka nie obsługuje tagu video." jest tzw. fallbackiem – zostanie wyświetlony, gdy odtwarzanie wideo nie jest możliwe. To ważne z punktu widzenia dostępności i komunikacji z użytkownikiem.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Audio najczęściej osadza się znacznikiem audio; tutaj użyto video i podano formaty wideo.
- Obraz standardowo wstawia się znacznikiem img; w kodzie nie ma atrybutu alt ani wskazania grafiki, tylko odtwarzacz.
- Tekst nie wymaga odtwarzacza ani źródeł multimedialnych; tekst w środku jest jedynie komunikatem awaryjnym, a nie główną treścią.
W kontekście przekazu reklamowego taka konstrukcja pozwala umieścić np. krótki spot produktowy na landing page i zwiększyć atrakcyjność kreacji, przy jednoczesnym zadbaniu o kompatybilność przez alternatywne formaty.
