W kompozycji obrazu kontrast kolorów służy do kierowania uwagi widza i wzmacniania czytelności form. Najczęściej rozumie się go jako dobór barw, które wyraźnie się od siebie różnią, a w klasycznej teorii barw bardzo mocny efekt daje zestawienie barw o relacji dopełniającej (położonych naprzeciw siebie na kole barw) lub co najmniej silnie rozdzielonych na kole.
Zestawienie "granatowego i żółtego" jest typowym przykładem silnego kontrastu: żółty jest barwą jasną i intensywną, a granatowy bardzo ciemną, dzięki czemu różnica jest wyraźna zarówno barwnie, jak i percepcyjnie. Taka para ułatwia budowanie akcentu (np. żółty element na granatowym tle) i jest często wykorzystywana w fotografii reklamowej, portretowej oraz w projektach publikowanych w mediach.
Odpowiedzi z parą "czarnego i granatowego" oraz "czarnego i grafitowego" są słabsze, ponieważ bazują na bardzo ciemnych barwach o małej różnicy w odcieniu i/lub nasyceniu. W praktyce taki dobór częściej buduje niski kontrast i może powodować zlewanie się elementów w kadrze, zwłaszcza po kompresji lub w słabszym oświetleniu.
Zestawienie "czerwonego i grafitowego" może wyglądać atrakcyjnie, ale nie jest klasyczną parą dopełniającą; grafit to neutralny, ciemny odcień szarości, który nie tworzy jednoznacznego kontrastu barwnego w sensie doboru dwóch odmiennych barw na kole. To raczej połączenie koloru z neutralem, użyteczne, lecz inne niż typowy "kontrast kolorów" oparty na relacji barw.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pada hasło kontrast kolorów, szukaj pary wyraźnie rozdzielonej na kole barw, a nie dwóch zbliżonych, ciemnych odcieni.
