Dobór podłoża do druku w fotografii i poligrafii wynika z technologii nanoszenia barwnika oraz z oczekiwanego efektu wizualnego (odblaski, kontrast, nasycenie, ostrość). W zadaniu trzeba dopasować cztery typy papieru do najbardziej typowych zastosowań.
Papier fotograficzny matowy ma powierzchnię rozpraszającą światło, co ogranicza refleksy. Dzięki temu wydruki są czytelne pod różnymi kątami, a drobne zarysowania i odciski palców są mniej widoczne. Z tego powodu często wybiera się go do wydruków większego formatu (plakaty, ekspozycje, prezentacje), gdzie odblaski mogłyby przeszkadzać w odbiorze.
Papier fotograficzny błyszczący ma powierzchnię o wyższym połysku, która potrafi wzmacniać percepcję nasycenia i kontrastu (wizualnie "głębsza" czerń, większa "żywość" kolorów). Stąd dopasowanie do zdjęć o wysokim kontraście jest typowe w praktyce, zwłaszcza gdy priorytetem jest efekt "wow", a nie minimalizacja refleksów.
Papier do sublimacji nie jest docelowym papierem ekspozycyjnym. To papier transferowy, na którym drukuje się obraz, a następnie pod wpływem temperatury i docisku przenosi barwnik na podłoże (najczęściej tkaniny z odpowiednim składem). Dlatego jego zastosowanie to drukowanie na tkaninach (w sensie: realizacja nadruku metodą transferu).
Papier kredowy jest klasycznym papierem powlekanym używanym w poligrafii do materiałów reklamowych i informacyjnych. Daje dobrą ostrość i odwzorowanie barw w druku masowym, dlatego kojarzy się z broszurami i ulotkami, a nie z typowym "papierem foto" do wydruków wystawowych.
Dlaczego pozostałe dopasowania bywają mylone? Najczęściej dlatego, że papier kredowy może być gładki i "atrakcyjny wizualnie", więc bywa błędnie brany za papier fotograficzny, a sublimację myli się z bezpośrednim drukiem na tkaninie zamiast z transferem z papieru.
