W petrografii tekstura dotyczy tego, jak są ułożone ziarna lub składniki skały (czy są uporządkowane, czy rozmieszczone przypadkowo, czy wykazują wyraźny kierunek). Dlatego poprawne są określenia: równoległa (składniki układają się w podobnym kierunku), kierunkowa (występuje preferowany kierunek ułożenia) oraz bezładna (brak uporządkowania).
Pozostałe propozycje nie opisują sposobu ułożenia ziaren:
- "Zwarta, pulchna, gruzełkowata" odnosi się do stopnia zagęszczenia lub konsystencji materiału (częściej w kontekście gruntów/kruszyw lub mas), a nie do układu ziaren w sensie tekstury petrograficznej.
- "Psefitowa, psamitowa, pelitowa" to nazwy związane z uziarnieniem (wielkością ziaren/frakcji), czyli innym kryterium niż ułożenie. Brzmią specjalistycznie, ale odpowiadają na inne pytanie: "jak duże są ziarna?", a nie "jak są ułożone?".
- "Wilgotna, sucha, mokra" opisuje stan wilgotności próbki/materiału. Wilgotność może wpływać na zachowanie surowca w procesie, ale nie jest klasyfikacją tekstury skały wg ułożenia ziaren.
W zadaniach egzaminacyjnych warto zrobić prosty test: jeśli w pytaniu jest "ze względu na sposób ułożenia ziaren", to szukaj słów typu kierunkowy, równoległy, bezładny, warstwowy, czyli opisujących organizację składników, a nie ich rozmiar, wilgotność czy zwięzłość.
