Wskaźnik PUW w wersji powierzchniowej (często porównywany do DMFS) służy do ilościowego opisu intensywności próchnicy nie przez liczbę zębów, lecz przez liczbę powierzchni zębowych objętych jej następstwami.
W zapisie PUWp poszczególne litery oznaczają sumowanie trzech składowych:
- P – powierzchnie z aktywną próchnicą (powierzchnie "zaatakowane próchnicą"),
- U – powierzchnie odpowiadające zębom usuniętym z powodu próchnicy,
- W – powierzchnie wypełnione (po leczeniu ubytków próchnicowych).
W zadaniu podano: 3 powierzchnie próchnicowe oraz 2 powierzchnie wypełnione, co daje razem 5 powierzchni. Kluczowa jest interpretacja elementu "1 ząb usunięty". Ponieważ pytanie dotyczy wskaźnika powierzchniowego, usunięty ząb u dorosłego nie jest liczony jako "1", tylko jako liczba jego powierzchni brana do wskaźnika. W praktyce egzaminacyjnej przyjmuje się dla zęba bocznego u dorosłych 5 powierzchni.
Obliczenie:
- powierzchnie próchnicowe: 3
- powierzchnie wypełnione: 2
- ząb usunięty: 5 powierzchni
Suma: 3 + 2 + 5 = 10, więc wskaźnik PUWp wynosi 10.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Wartości 6 lub 8 zwykle wynikają z policzenia zęba usuniętego jako 1 (3+1+2=6) albo zastosowania innego, nieuzasadnionego przelicznika. Wartość 12 sugeruje dodanie dodatkowych powierzchni, których w opisie przypadku nie ma (np. podwójne policzenie wypełnień albo błędne założenie większej liczby powierzchni dla usuniętego zęba).
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź, czy wskaźnik dotyczy zębów czy powierzchni, bo to zmienia sposób uwzględniania zębów usuniętych.
