U pacjenta po udarze mózgu z obniżonym napięciem mięśniowym (hipotonią) postępowanie manualne powinno być ukierunkowane na łagodne pobudzenie tkanek oraz wspieranie funkcji mięśni (m.in. poprzez poprawę ukrwienia i dostarczanie bodźców czuciowych). W tym celu najczęściej rozważa się masaż klasyczny, ponieważ daje on możliwość płynnej regulacji bodźca: można dobrać techniki, siłę i tempo pracy do reakcji pacjenta oraz do celu (działanie bardziej pobudzające lub bardziej uspokajające).
Odpowiedź "klasyczny" jest poprawna, bo w praktyce masaż klasyczny stanowi podstawową, uniwersalną formę pracy tkanek miękkich i może być stosowany jako element postępowania wspomagającego w rehabilitacji neurologicznej, o ile nie ma przeciwwskazań ogólnych i miejscowych oraz zachowuje się ostrożność wynikającą ze stanu pacjenta po udarze.
Pozostałe odpowiedzi są nieadekwatne w takim ujęciu pytania:
- "izometryczny" kojarzy się przede wszystkim z ćwiczeniami izometrycznymi (napinaniem mięśni bez zmiany ich długości), a nie z podstawową nazwą rodzaju masażu; to może prowadzić do błędnego przenoszenia pojęć z kinezyterapii na masaż.
- "segmentarny" jest formą bardziej specjalistyczną, stosowaną w określonych wskazaniach odruchowych i nie jest typowym pierwszym wyborem, gdy pytanie dotyczy ogólnie postępowania przy hipotonii po udarze.
- "tensegracyjny" nie jest powszechnie przyjmowaną, standardową kategorią w klasycznym podziale masaży nauczanym na poziomie podstawowym; wybór takiej odpowiedzi często wynika z efektu "brzmi fachowo".
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o dobór masażu najpierw nazwij cel (pobudzić czy rozluźnić), a dopiero potem dobierz formę pracy, która pozwala ten cel bezpiecznie zrealizować. U pacjentów neurologicznych po udarze zawsze uwzględnij także ogólny stan zdrowia, czucie i tolerancję bodźców.
