Omamy i złudzenia to klasyczne przykłady zaburzeń spostrzegania (percepcji), ponieważ odnoszą się do tego, jak człowiek odbiera i interpretuje bodźce zmysłowe.
Omamy polegają na przeżywaniu wrażeń zmysłowych mimo braku zewnętrznego bodźca (np. słyszenie głosów, gdy nikt nie mówi). Złudzenia występują wtedy, gdy bodziec istnieje, ale jest niewłaściwie rozpoznany lub zinterpretowany (np. cień w pokoju zostaje uznany za postać). W obu sytuacjach problem dotyczy procesu percepcji, czyli spostrzegania.
Odpowiedź "pamięci" jest nieprawidłowa, bo zaburzenia pamięci dotyczą kodowania, przechowywania i odtwarzania informacji (np. trudności w przypominaniu sobie zdarzeń), a nie powstawania fałszywych doznań zmysłowych lub błędnej interpretacji bodźców.
Odpowiedź "uczenia się" jest nieprawidłowa, ponieważ uczenie się dotyczy nabywania nowych umiejętności i wiedzy. Trudności w uczeniu się mogą współwystępować w wielu stanach klinicznych, ale nie definiują omamów ani złudzeń.
Odpowiedź "uwagi" także jest nieprawidłowa: uwaga odnosi się do selekcji i koncentracji na bodźcach. Jej osłabienie może nasilać dezorganizację zachowania, jednak samo istnienie omamów/złudzeń nie jest zaburzeniem uwagi, tylko percepcji.
Z perspektywy terapeuty zajęciowego ważne jest, aby rozpoznać, że są to objawy związane ze spostrzeganiem, opisać je rzeczowo (co pacjent zgłasza i w jakich okolicznościach) oraz zadbać o bezpieczeństwo i odpowiednie warunki zajęć (np. ograniczenie nadmiaru bodźców, spokojna komunikacja, konsultacja z zespołem).
