KWALIFIKACJA SPO3 - CZERWIEC 2015

W pracy opiekuna w domu pomocy społecznej kluczowe jest rozpoznawanie, jakiej potrzeby dotyczy zgłaszany problem i co jest najbardziej "pilne" w danym momencie. Sformułowania: "czuje się osamotniona", "opuszczona" oraz "tęskni za bliskimi" opisują przede wszystkim brak więzi i niedosyt kontaktu emocjonalnego. Z tego powodu w pierwszej kolejności należy dążyć do zaspokojenia potrzeby przynależności i miłości – czyli zapewnić doświadczenie bycia z innymi, przynależenia do grupy oraz otrzymywania ciepła i akceptacji.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie są najlepsze jako pierwsze?

• "szacunku i uznania" – odnoszą się do potrzeby docenienia, prestiżu i poczucia własnej wartości. Mogą być ważne, ale opis sytuacji nie wskazuje na problem z brakiem uznania, tylko na izolację i rozłąkę z bliskimi.
• "samorealizacji i akceptacji" – samorealizacja dotyczy realizowania możliwości, rozwoju i osiągania celów. Akceptacja bywa elementem relacji, ale w tej parze pojęć akcent przesuwa się w stronę rozwoju jednostki, a nie podstawowego deficytu więzi społecznej.
• "religijnych i poszanowania godności" – poszanowanie godności jest obowiązkowym standardem w opiece, jednak nie odpowiada bezpośrednio na wskazany problem emocjonalny (samotność i tęsknota). Potrzeby religijne mogą być istotne u części osób, ale nie wynikają wprost z opisu i nie są najtrafniejszym "pierwszym krokiem" wobec samotności.

Jak to przełożyć na praktykę w DPS? W pierwszym etapie opiekun może zaproponować rozmowę wspierającą, towarzyszenie, zachęcanie do udziału w zajęciach grupowych, ułatwienie kontaktu z rodziną (telefon, wideorozmowa, list), włączenie podopiecznej w społeczność domu oraz obserwację nastroju. Takie działania bezpośrednio wzmacniają poczucie przynależności i bycia ważną dla innych.