KWALIFIKACJA MED1 - CZERWIEC 2020

PYTANIE NR 18.
Ubytki abfrakcyjne, zaliczane do grupy ubytków niepróchnicowego pochodzenia, powstają
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Ubytki abfrakcyjne to niepróchnicowe ubytki twardych tkanek zęba związane z naprężeniami i przeciążeniami, które najczęściej manifestują się w okolicy przyszyjkowej. Dlatego typowym miejscem ich powstawania jest granica korony i korzenia zęba, a nie bruzdy, otwory ślepe czy szczyty guzków.

Pełne wyjaśnienie:

Ubytki niepróchnicowego pochodzenia obejmują m.in. zmiany związane z czynnikami mechanicznymi i chemicznymi. Abfrakcja jest opisywana jako ubytek powstający wskutek działania sił okluzyjnych (zgryzowych), które mogą generować naprężenia w zębie. Klinicznie takie ubytki najczęściej obserwuje się w okolicy przyszyjkowej, czyli przy przejściu korony w korzeń (w sąsiedztwie połączenia szkliwno-cementowego). Z tego powodu poprawne jest wskazanie: "na granicy koron i korzeni zębów".

Dlaczego pozostałe lokalizacje są błędne?

  • "w bruzdach zębów mlecznych" – bruzdy (szczeliny na powierzchni żującej) są klasycznym miejscem retencji płytki i rozwoju próchnicy bruzd, ale nie stanowią typowej lokalizacji dla ubytków abfrakcyjnych.
  • "w otworach ślepych zębów siecznych" – otwory ślepe również wiążą się przede wszystkim z ryzykiem próchnicy w miejscach trudnych do oczyszczania; nie opisują charakterystycznej okolicy przyszyjkowej typowej dla abfrakcji.
  • "na szczytach guzków zębów trzonowych" – szczyty guzków są narażone na starcie (abrazję/atrycję) w przebiegu funkcji i parafunkcji, jednak abfrakcja jest kojarzona przede wszystkim z ubytkiem w rejonie szyjki zęba, a nie na wierzchołkach guzków.

Dla asystentki stomatologicznej praktyczną wskazówką jest łączenie lokalizacji z mechanizmem: jeśli ubytek jest przyszyjkowy i ma charakter klinowy, w różnicowaniu częściej rozważa się abfrakcję/abrazję niż próchnicę bruzd. Ostateczne rozpoznanie i decyzję terapeutyczną podejmuje lekarz, ale poprawne nazwanie lokalizacji usprawnia komunikację w zespole.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Ubytki abfrakcyjne to ubytki twardych tkanek zęba o niepróchnicowym pochodzeniu, wiązane z działaniem sił zgryzowych i naprężeń. Najczęściej mają lokalizację przyszyjkową i mogą przyjmować klinowaty kształt. W praktyce wymagają różnicowania z abrazją, erozją i próchnicą.
Najczęściej pojawiają się w okolicy przyszyjkowej, czyli na granicy korony i korzenia zęba. To miejsce jest typowe dla opisu abfrakcji, ponieważ właśnie tam mogą ujawniać się skutki naprężeń wynikających z obciążeń zgryzowych. Lokalizacje typu bruzdy czy otwory ślepe częściej dotyczą próchnicy.
Ponieważ jej powstawanie nie wynika bezpośrednio z działania bakterii i demineralizacji charakterystycznej dla próchnicy. Abfrakcja jest łączona z oddziaływaniem sił mechanicznych (obciążenia zgryzowe, naprężenia) i dlatego klasyfikuje się ją jako ubytek niepróchnicowego pochodzenia.
W uproszczeniu: abfrakcja typowo dotyczy okolicy szyjki zęba (granica korony i korzenia), a próchnica bruzd dotyczy bruzd na powierzchni żującej. W praktyce liczy się też wygląd ubytku, obecność płytki, czynniki ryzyka i ocena lekarza. Asysta może zwrócić uwagę na lokalizację i zgłosić obserwację.
Nie zawsze. Mogą przebiegać bezobjawowo, ale często powodują nadwrażliwość na zimno, dotyk lub szczotkowanie, zwłaszcza gdy dochodzi do odsłonięcia zębiny w okolicy przyszyjkowej. Nasilenie objawów zależy od głębokości ubytku i indywidualnej reaktywności miazgi.
Sprzyjać mogą przeciążenia zgryzowe i parafunkcje (np. zaciskanie zębów), a także czynniki nakładające się, jak intensywne szczotkowanie (abrazja) czy działanie kwasów (erozja). W diagnostyce ważne jest rozróżnienie dominującego mechanizmu, bo wpływa to na zalecenia i plan leczenia.
Gdy zauważy ubytek w okolicy przyszyjkowej, szczególnie o klinowatym zarysie, lub gdy pacjent zgłasza nadwrażliwość w rejonie szyjki zęba. Warto też przekazać informacje o możliwych przeciążeniach (np. starcia, pęknięcia, wywiad o bruksizmie), bo mogą kierować diagnostyką.
Najczęściej myli się lokalizacje: wybiera się bruzdy i otwory ślepe (kojarzone z próchnicą) albo szczyty guzków (kojarzone ze starciem). Pomaga zapamiętać, że abfrakcja jest zwykle opisywana jako ubytek przyszyjkowy, czyli przy przejściu korony w korzeń.
W praktyce i na egzaminie często pojawiają się: abrazja (ścieranie mechaniczne, np. od szczotkowania), erozja (działanie kwasów) oraz atrycja (starcie kontaktowe zębów). Kluczowe jest łączenie mechanizmu z typową lokalizacją i obrazem klinicznym, aby poprawnie różnicować.
Nie zawsze. Wypełnienie może być potrzebne, ale ważne jest też ograniczenie przyczyny: ocena zwarcia, ewentualne zalecenia przy parafunkcjach, instruktaż higieny i dobór techniki szczotkowania. Postępowanie dobiera lekarz; rola asysty to m.in. przygotowanie stanowiska i edukacja według zaleceń.
info

Około 48% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. trudne

Eksperci podkreślają: "Ubytki abfrakcyjne to niepróchnicowe ubytki twardych tkanek zęba związane z naprężeniami i przeciążeniami, które najczęściej manifestują się w okolicy przyszyjkowej."

Materiały:

  • Podręcznik stomatologii zachowawczej (rozdział o ubytkach niepróchnicowych)
  • Materiały dydaktyczne szkoły/CKZ dotyczące diagnostyki zmian twardych tkanek zęba
  • Atlas anatomii zęba i przyzębia (lokalizacja szyjki zęba, połączenie szkliwno-cementowe)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego