Udogodnienia dla osób niewidomych powinny przekazywać informację w sposób niewzrokowy (najczęściej dźwiękowo lub dotykowo), aby umożliwić samodzielną orientację i bezpieczne poruszanie się.
Odpowiedź "Sygnały dźwiękowe na przejściach dla pieszych." jest właściwa, ponieważ na skrzyżowaniach i przejściach kluczowe jest poinformowanie pieszego, kiedy można wejść na jezdnię. Osoba niewidoma nie odczyta sygnalizatora wzrokiem, więc sygnał dźwiękowy pełni funkcję zastępczą i bezpośrednio zwiększa bezpieczeństwo.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych barier:
- "Pochylnie prowadzące do wejść w budynkach." – to rozwiązanie przede wszystkim dla osób poruszających się na wózku, o kulach lub z ograniczoną sprawnością ruchową. Może pomagać także innym grupom, ale nie jest ukierunkowane na brak wzroku.
- "Rampy w autobusach i tramwajach." – analogicznie, ułatwiają wsiadanie osobom z ograniczeniami mobilności (wózek, balkonik) oraz z wózkiem dziecięcym. Dla osoby niewidomej rampa nie rozwiązuje głównego problemu, którym jest nawigacja i dostęp do informacji.
- "Jasne barwy poręczy i przycisków w autobusach." – kontrast i czytelność wizualna to wsparcie głównie dla osób słabowidzących, a nie dla osób niewidomych. Osoba całkowicie niewidoma korzysta raczej z informacji dotykowej (kształt, faktura) i dźwiękowej (komunikaty).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy osób niewidomych, szukaj rozwiązań opartych o dźwięk lub dotyk (sygnalizacja akustyczna, wypukłe oznaczenia, fakturowe pasy prowadzące). Gdy w odpowiedzi pojawiają się rampy i pochylnie, najczęściej chodzi o dostępność dla ograniczeń ruchu.
