KWALIFIKACJA SPO1 - CZERWIEC 2021

Udogodnienia w przestrzeni publicznej projektuje się pod konkretne potrzeby wynikające z rodzaju niepełnosprawności. Dla osób niewidomych kluczowe są rozwiązania przekazujące informację innym zmysłem niż wzrok, przede wszystkim słuchem i dotykiem, tak aby możliwa była orientacja oraz bezpieczne przemieszczanie się.

Odpowiedź "Sygnały dźwiękowe na przejściach dla pieszych." jest właściwa, ponieważ sygnalizacja akustyczna informuje o fazie sygnalizatora (kiedy można przechodzić), co bezpośrednio zwiększa bezpieczeństwo osoby niewidomej na przejściu. Jest to typowy przykład udogodnienia "informacyjnego" zastępującego bodziec wzrokowy bodźcem dźwiękowym.

Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych grup potrzeb:

• "Kontrastowe barwy poręczy i przycisków w autobusach." – kontrast jest najbardziej użyteczny dla osób słabowidzących, które nadal korzystają z resztek widzenia. Osoba całkowicie niewidoma nie skorzysta z informacji o kolorze/kontraście w taki sam sposób.
• "Pochylnie prowadzące do wejść w budynkach." – pochylnie służą przede wszystkim osobom poruszającym się na wózkach, o kulach, z wózkami dziecięcymi lub z ograniczoną mobilnością. To udogodnienie usuwa barierę architektoniczną, ale nie jest typowo "dla niewidomych".
• "Rampy w autobusach i tramwajach." – rampy również adresują głównie potrzeby osób z niepełnosprawnością ruchową (wózki), ewentualnie osób starszych. Dla osoby niewidomej ważniejsze są komunikaty głosowe, informacja dźwiękowa oraz prowadzenie dotykowe.

W praktyce asystent osoby z niepełnosprawnością powinien umieć dobrać wsparcie do rodzaju trudności: dla niewidomych akcentować informację dźwiękową/dotykową i bezpieczeństwo na przejściach, a dla osób z ograniczeniami ruchu – dostęp bezstopniowy (rampy, pochylnie). To ogranicza ryzyko oferowania "nie tego" udogodnienia, które realnie nie rozwiązuje problemu.