W masażu klasycznym kierunek wykonywania ugniatania ma znaczenie funkcjonalne. Ugniatanie wykonywane w poprzek przebiegu włókien mięśniowych ma charakter pobudzający – może zwiększać gotowość mięśnia do skurczu i podnosić napięcie tkanek. Z kolei ugniatanie wzdłuż włókien (podłużne) jest typowo kojarzone z działaniem rozluźniającym.
Jeżeli pacjent ma podwyższony tonus i/lub spastyczność, oznacza to, że napięcie mięśniowe jest już nadmierne. W takiej sytuacji zastosowanie techniki o profilu pobudzającym może działać niekorzystnie: zamiast zmniejszyć napięcie, może je dodatkowo podnieść. Dlatego prawidłową konsekwencją ugniatania poprzecznego u osoby ze spastycznością jest wzmożenie spastyczności mięśni.
Odpowiedź "obniżenie spastyczności mięśni" jest błędna, bo opisuje efekt typowy dla technik rozluźniających i wyciszających (dobieranych m.in. przy nadmiernym napięciu), a nie dla ugniatania poprzecznego o działaniu pobudzającym. Odpowiedź "zmniejszenie objawów bólowych" może występować po niektórych zabiegach, ale nie jest charakterystycznym i bezpośrednim, przewidywanym skutkiem ugniatania poprzecznego przy podwyższonym tonusie – w tym kontekście ważniejsze jest ryzyko nasilenia napięcia. Odpowiedź "zniesienie czucia" nie pasuje do typowych skutków masażu klasycznego; wskazywałaby raczej na problem neurologiczny lub znieczulenie, a nie standardową reakcję na ugniatanie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się spastyczność/podwyższony tonus, szukaj skojarzenia z technikami rozluźniającymi (wzdłuż włókien) i unikaniem bodźców pobudzających (w poprzek włókien), bo te mogą pogorszyć objawy.
