Kontrola trakcji (często oznaczana jako TCS lub ASR) jest układem bezpieczeństwa czynnego, którego głównym celem jest ograniczanie nadmiernego poślizgu kół podczas przyspieszania. Gdy koło napędowe zaczyna buksować, spada zdolność przenoszenia siły wzdłużnej (napędowej) między oponą a nawierzchnią. Układ rozpoznaje to na podstawie sygnałów z czujników prędkości kół i reaguje tak, aby zmniejszyć uślizg.
Poprawna jest odpowiedź "wzdłużną kół napędowych.", ponieważ to właśnie w osi wzdłużnej pojazdu przenoszony jest moment napędowy (ruszanie, przyspieszanie). Realizowane jest to zwykle przez chwilowe ograniczenie momentu silnika i/lub przyhamowanie buksującego koła, co poprawia wykorzystanie przyczepności i ułatwia płynne ruszenie na śliskiej nawierzchni.
Odpowiedź "wzdłużną wszystkich kół." jest myląca: nie każde koło w danym pojeździe jest kołem napędowym. W typowej sytuacji problem utraty trakcji dotyczy kół, na które przekazywany jest moment (oś napędzana). Układ może wykorzystywać elementy hamulcowe na różnych kołach, ale testowaną ideą jest zachowanie przyczepności dla przeniesienia napędu.
Odpowiedź "poprzeczną kół napędowych" odnosi się do stabilności bocznej (jazda w zakręcie, utrzymanie toru jazdy), co jest kojarzone raczej z układami stabilizacji toru jazdy. Sama kontrola trakcji nie jest projektowana jako podstawowy układ do utrzymania przyczepności bocznej.
Odpowiedź "wzdłużną i poprzeczną kół napędowych." brzmi "najpełniej", ale wprowadza zbyt szeroki zakres. W typowym ujęciu egzaminacyjnym TCS/ASR dotyczy poślizgu przy przyspieszaniu (oś wzdłużna). Warto zapamiętać: trakcji używa się, gdy chodzi o skuteczne przeniesienie napędu, a nie o samą stabilność w zakręcie.
Wskazówka do nauki: jeśli w opisie problemu pojawia się "buksowanie przy ruszaniu" lub "brak przyspieszenia na śliskim", myśl o przyczepności wzdłużnej i TCS/ASR. Jeśli pojawia się "zarzucanie auta w zakręcie", myśl o stabilności toru jazdy i układach stabilizacji.
