Przy układaniu płytek ceramicznych w karo (czyli po obrocie układu o 45° względem ścian) kluczowe jest poprawne wyznaczenie linii bazowych. W praktyce celem jest uzyskanie estetycznego, możliwie symetrycznego rozkładu oraz ograniczenie sytuacji, w której przy jednej ze ścian pozostają bardzo wąskie, niekorzystne docinki.
Rozpoczęcie od przyklejenia rzędu całych płytek wzdłuż dłuższej osi pomieszczenia wynika z tego, że oś jest odniesieniem geometrycznym, które pozwala "rozprowadzić" układ równomiernie na obie strony. Dłuższy kierunek pomieszczenia zwykle najsilniej wpływa na odbiór wizualny posadzki, dlatego bazowanie na dłuższej osi ułatwia utrzymanie rytmu i symetrii na większej długości.
Odpowiedzi odwołujące się do rozpoczęcia wzdłuż krótszej ściany lub dłuższej ściany są typowym uproszczeniem z układów prostych (równoległych do ścian). W układzie diagonalnym start "od ściany" może spowodować, że po przeciwnej stronie pomieszczenia wyjdą bardzo wąskie trójkątne lub romboidalne docinki, a linie fug nie będą wyglądały równo w perspektywie wejścia do pomieszczenia.
Opcja mówiąca o krótszej osi pomieszczenia jest myląca, ponieważ w pomieszczeniach wydłużonych wyznaczenie bazowania na krótszej osi częściej skutkuje mniej korzystnym rozkładem na dłuższym kierunku (tam, gdzie najbardziej widać powtarzalność wzoru). W praktyce wykonawczej dobór osi bazowej powinien minimalizować ryzyko "wąskich docinek" i zapewniać czytelny, estetyczny przebieg fug.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się układ "w karo", szukaj odpowiedzi odwołującej się do osi i symetrii rozkładu, a nie do rozpoczynania pracy od wybranej ściany.
