Ukształtowanie terenu (wzniesienia, doliny, skarpy) wpływa na propagację fal elektromagnetycznych w przestrzeni. W łączu radiowym sygnał dociera od nadajnika do odbiornika przez powietrze, dlatego przeszkody terenowe mogą:
- zasłaniać drogę sygnału (brak linii widzenia, LOS),
- wprowadzać dodatkowe tłumienie i zaniki (fading),
- powodować odbicia, wielodrogowość i zmiany poziomu sygnału,
- ograniczać "czystość" strefy Fresnela, co pogarsza parametry łącza.
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "linii radiowej." – w praktyce planowanie łączy radiowych wymaga analizy profilu terenu oraz przeszkód na trasie.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, ponieważ dotyczą mediów przewodowych, w których sygnał jest prowadzony w materiale transmisyjnym:
- "światłowodu." – światłowód prowadzi światło w rdzeniu. Na zasięg wpływają głównie parametry toru optycznego (tłumienie włókna, spawy, złącza, budżet mocy), a nie ukształtowanie terenu jako takie. Teren może jedynie pośrednio utrudniać ułożenie trasy, ale nie zmienia mechanizmu propagacji w samym medium.
- "skrętki ekranowanej." – ekran ogranicza podatność na zakłócenia elektromagnetyczne, ale nie sprawia, że "teren" ma znaczenie dla zasięgu. Ograniczenia wynikają z tłumienia przewodu, przesłuchów i standardu transmisji.
- "skrętki nieekranowanej." – brak ekranu może zwiększać wrażliwość na EMI, jednak nadal jest to tor przewodowy, więc rzeźba terenu nie jest typowym czynnikiem ograniczającym zasięg transmisji w sensie propagacyjnym.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się wpływ przeszkód terenowych na zasięg, najczęściej chodzi o transmisję bezprzewodową (radio) i zjawiska LOS/NLOS. Gdy mowa o skrętce lub światłowodzie, kluczowe są parametry kabla i osprzętu, a nie topografia terenu.
