Na mapach tematycznych, w tym na mapach glebowo-rolniczych, informacje o obiektach (np. konturach) są przekazywane poprzez symbole, opisy oraz numerację. W praktyce kartograficznej jedna liczba może mieć różne znaczenia, ale kluczowe jest miejsce jej wystąpienia: inaczej odczytuje się liczbę w legendzie, inaczej w tabeli zestawieniowej, a inaczej w krótkim opisie konturu.
Odpowiedź "numer konturu." wskazuje na funkcję identyfikacyjną liczby "14" w opisie fragmentu mapy. Taki numer pozwala jednoznacznie powiązać opis z konkretnym konturem na arkuszu mapy oraz ułatwia odwołania do tego obiektu w dokumentacji i opracowaniach.
Pozostałe odpowiedzi są typowymi "pułapkami":
- "numer odkrywki." – odkrywka jest związana z miejscem wykonania profilu/obserwacji glebowej; jej numeracja bywa prezentowana w innej konwencji niż numer konturu i zwykle dotyczy punktu/stanowiska, a nie obszaru.
- "klasę bonitacyjną." – klasa bonitacyjna jest cechą jakościową/klasyfikacyjną i najczęściej jest podawana symbolem lub w określonej rubryce opisu, a nie jako "goła" liczba identyfikacyjna bez kontekstu.
- "powierzchnię konturu." – powierzchnia jest wielkością liczbową, ale w opisach bywa podawana z jednostką (np. ha, m²) albo w zestawieniach. Sama liczba bez jednostki w typowym opisie częściej pełni rolę numeru, a nie miary.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pada "w opisie fragmentu mapy" i pojawia się pojedyncza liczba, najpierw rozważ, czy pełni rolę identyfikatora obiektu (numer konturu), a dopiero potem czy jest parametrem (klasa, powierzchnia) wymagającym zwykle dodatkowego zapisu.
