Określenie, że umowa spedycji jest umową konsensualną, oznacza, że powstaje ona w chwili, gdy strony złożą zgodne oświadczenia woli (czyli dojdą do porozumienia co do jej istotnych postanowień). Nie jest potrzebne żadne dodatkowe "wydanie rzeczy" ani inna czynność faktyczna, aby umowa zaczęła obowiązywać.
W realiach pracy spedytora porozumienie to jest najczęściej realizowane poprzez zlecenie spedycyjne przesłane przez klienta (oferta) oraz jego przyjęcie przez spedytora (akceptacja). Przyjęcie może być wyraźne (np. potwierdzenie e-mailem) albo dorozumiane (np. rozpoczęcie organizacji transportu). Dlatego odpowiedź "zlecenia spedycyjnego" odpowiada praktyce obrotu i logice umowy konsensualnej.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "faktury pro forma" – pro forma jest dokumentem ofertowo-informacyjnym/rozliczeniowym, a nie czynnością, która sama w sobie ustanawia stosunek spedycyjny. Może towarzyszyć negocjacjom, ale nie zastępuje akceptacji zlecenia.
- "umowy przewozu" – to inny typ relacji: dotyczy wykonania przewozu przez przewoźnika. Spedytor co do zasady organizuje usługę (może posługiwać się przewoźnikami), więc mylenie tych umów to częsty błąd.
- "zawiadomienia" – samo zawiadomienie (np. informacja o zdarzeniu lub gotowości) nie ma charakteru umowotwórczego, jeśli nie stanowi akceptacji oferty/ustaleń.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się słowo konsensualna, szukaj odpowiedzi opisującej zgodę stron (oferta + akceptacja), a nie dokument księgowy ani czynność wykonawczą.
