W technice wierceń rozróżnia się metody zależnie od dominującego sposobu oddziaływania narzędzia na skałę. Jeśli urabianie zachodzi przede wszystkim przez nacisk statyczny (stały docisk) oraz ruch obrotowy narzędzia, to mechanizm przypomina skrawanie lub ścieranie materiału. To jest typowe dla wiercenia obrotowego.
W metodach udarowych zasadniczą rolę odgrywa udar, czyli krótkotrwałe, powtarzalne impulsy siły/energii powodujące kruszenie skały. Docisk może występować, ale nie jest wtedy czynnikiem decydującym o urabianiu.
Dlatego odpowiedź "obrotowe" jest właściwa: łączy statyczny docisk z ruchem obrotowym, który realizuje proces urabiania w strefie kontaktu narzędzia ze skałą.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo zawierają element udaru jako istotny składnik procesu (metody kombinowane) albo wskazują metodę, w której udar jest podstawą urabiania. Typowy błąd na egzaminie polega na wybieraniu wariantów z "udarem" tylko dlatego, że udar kojarzy się z rozbijaniem twardej skały, bez zwrócenia uwagi na wskazówkę "nacisk statyczny".
Warto zapamiętać regułę: statyczny docisk + obrót → skrawanie/ścieranie (obrotowe), a impuls/uderzenie → kruszenie (udarowe). Metody mieszane łączą oba mechanizmy, ale wtedy nie mówi się o urabianiu wyłącznie przez nacisk statyczny.
