Urojenia są to silnie utrwalone, niepoddające się korekcie przekonania niezgodne z rzeczywistością, które nie wynikają jedynie z braku wiedzy, lecz ze zaburzenia procesu myślenia. W praktyce opiekuńczej ważne jest rozpoznawanie treści takich przekonań, aby właściwie opisać obserwacje i przekazać je personelowi medycznemu.
Odpowiedź "o nękających licznych, mniejszych dolegliwościach czy ciężkich chorobach" odpowiada urojeniom hipochondrycznym, bo ich rdzeniem jest pewność posiadania choroby (często ciężkiej, postępującej, ukrytej) albo przekonanie o licznych dolegliwościach somatycznych, mimo uspokajających wyników badań i wyjaśnień.
Pozostałe odpowiedzi opisują inne, klasyczne typy treści urojeń:
- "że inni ludzie chcą ją skrzywdzić, zniszczyć, spowodować cierpienie" – to opis urojeń prześladowczych, gdzie dominuje wątek bycia śledzonym, atakowanym lub krzywdzonym.
- "o bezwzględnej zdradzie przez partnera" – to treść urojeń zazdrości, w których osoba jest pewna niewierności partnera mimo braku dowodów.
- "o nieadekwatnej do rzeczywistości, wysokiej pozycji społecznej, władzy czy statusie materialnym" – to urojenia wielkościowe, związane z przekonaniem o wyjątkowości, szczególnej misji lub ponadprzeciętnych możliwościach.
W pracy asystenta osoby niepełnosprawnej kluczowe jest, aby nie "udowadniać na siłę", że przekonanie jest nieprawdziwe, ani go nie wzmacniać. Lepsza jest postawa wspierająca (np. uznanie emocji), zbieranie faktów (co, kiedy, jak często) i przekazanie informacji osobom odpowiedzialnym za diagnozę i leczenie.
