Rozdział materiału sypkiego na frakcje różniące się wielkością ziaren wykonuje się najczęściej metodą przesiewania. W praktyce laboratoryjnej realizuje się to za pomocą sit (pojedynczych lub zestawu sit o malejących oczkach), dzięki czemu cząstki są klasyfikowane mechanicznie: większe zostają na sicie, mniejsze przechodzą przez oczka.
Odpowiedź "Sita." jest poprawna, bo sita są urządzeniami zaprojektowanymi właśnie do frakcjonowania według rozmiaru cząstek. W analizie sitowej można uzyskać frakcje (np. nadziarno i podziarno) oraz określić udział masowy poszczególnych klas ziarnowych, co bywa kluczowe przy przygotowaniu próbki do dalszych badań.
Pozostałe propozycje nie spełniają kryterium rozdziału według wielkości ziarna:
- "Wirówki." służą do separacji w polu siły odśrodkowej, zwykle w układach ciecz–ciecz, ciecz–ciało stałe lub zawiesinach; mechanizm opiera się na różnicach gęstości/masy i sedymentacji, a nie na przechodzeniu przez oczka o określonym wymiarze.
- "Eksykatory." są używane do osuszania i przechowywania próbek w atmosferze suchej (często z środkiem suszącym). Nie są urządzeniem rozdzielającym materiał na frakcje ziarnowe.
- "Rozdzielacze." to określenie zbyt ogólne; w kontekście klasycznego, jednoznacznego rozdziału na frakcje wielkościowe w laboratorium najwłaściwszym i typowym narzędziem są sita. Jeśli występują specjalistyczne rozdzielacze, to pytanie musiałoby je doprecyzować (np. rodzaj i zasada działania).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się słowa "frakcje" oraz "ziarna o różnej wielkości", najczęściej chodzi o przesiewanie i sita, a nie o rozdział grawitacyjny czy odśrodkowy.
