W standardach Wi‑Fi (IEEE 802.11) często podaje się maksymalną prędkość nominalną (PHY rate), czyli wartość osiąganą na warstwie fizycznej w idealnych warunkach. Dla IEEE 802.11g maksymalna prędkość nominalna wynosi 54 Mb/s i jest to charakterystyczna "liczba rozpoznawcza" tego standardu.
Dlaczego nie jest to 11 Mb/s? Prędkość 11 Mb/s jest typowa dla wcześniejszego standardu 802.11b. W praktyce urządzenia 802.11g bywały kompatybilne wstecznie z 802.11b, ale pytanie dotyczy maksymalnej prędkości dla 802.11g, więc 11 Mb/s nie spełnia warunku "maksymalnie".
Dlaczego nie 108 Mb/s? Wartość 108 Mb/s pojawiała się w niektórych rozwiązaniach jako tryby rozszerzone/marketingowe (zwykle niebędące czystą, podstawową specyfikacją 802.11g). W typowych pytaniach egzaminacyjnych dotyczących standardów IEEE jako odpowiedź przyjmuje się wartość z podstawowej specyfikacji, czyli 54 Mb/s.
Dlaczego nie 150 Mb/s? 150 Mb/s kojarzy się z nowszymi generacjami, przede wszystkim z 802.11n (zależnie od szerokości kanału i konfiguracji). To inna technologia (m.in. MIMO), więc nie opisuje 802.11g.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj parę 802.11b → 11 Mb/s oraz 802.11g → 54 Mb/s. Dodatkowo miej z tyłu głowy, że realny transfer użytkowy jest niższy od PHY (narzuty protokołów, zakłócenia, współdzielenie medium), ale w pytaniu chodzi o wartość maksymalną deklarowaną przez standard.
