Przy bardzo dużej lepkości mieszanie przestaje przypominać klasyczne "mieszanie cieczy" w zbiorniku, a zaczyna być zbliżone do ugniatania i przetłaczania masy. Wysoka lepkość powoduje, że strugi i zawirowania tworzą się słabo, a energia z mieszadła nie rozchodzi się efektywnie w całej objętości. Dlatego potrzebne jest urządzenie, które wymusza ruch materiału przez mechaniczne przesuwanie/ścieranie/zgniatanie i potrafi przenieść duże obciążenia.
Odpowiedź "Zagniatarkę ślimakową." pasuje do tego zastosowania, ponieważ zagniatarki są projektowane do mas ciastowatych i past: pracują w warunkach dużych oporów, a element ślimakowy skutecznie przemieszcza materiał o konsystencji plastycznej lub bardzo lepkiej.
Pozostałe propozycje nie są najlepszym wyborem w tym przypadku:
- "Mieszalnik przesypowy." kojarzy się z mieszaniem materiałów sypkich lub mieszanek, gdzie dominują mechanizmy przesypywania i grawitacyjnego przemieszczania ziaren. Dla mas wysokolepkich takie mechanizmy są niewydajne.
- "Barboter zbiornikowy." miesza przez wprowadzanie gazu (pęcherzyki). Przy wysokiej lepkości unoszenie i dyspersja pęcherzyków są utrudnione, a efekt mieszania zwykle niewystarczający do jednorodnego wymieszania gęstej masy.
- "Mieszarkę bębnową." stosuje się głównie do mieszanek sypkich lub granulowanych, gdzie obrót bębna zapewnia przetaczanie wsadu. Masa ciastowata może przywierać i obracać się jako "blok", co ogranicza mieszanie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się określenia typu pasta, masa, ciasto, bardzo duża lepkość, szukaj urządzeń z grupy zagniatarek/ugniatarek lub innych konstrukcji do mediów wysokolepkich, a nie klasycznych rozwiązań dla proszków czy napowietrzania.
