W zapisie wartości rezystorów SMD litera R pełni rolę separatora dziesiętnego. Dlatego oznaczenie 4R7 należy odczytać jako 4,7 Ω, a nie jako "4×R×7" ani jako kiloomy.
Aby tymczasowo zastąpić taki element na czas sprawdzenia działania modułu, trzeba uzyskać rezystancję możliwie bliską 4,7 Ω. Dla dwóch identycznych rezystorów połączonych równolegle rezystancja zastępcza wynosi połowę wartości pojedynczego elementu:
Rz = R/2, więc dla 10 Ω otrzymujemy 10 Ω ∥ 10 Ω = 5 Ω. To jest niewielka różnica względem 4,7 Ω (ok. 6%), akceptowalna w warunkach testu rozruchowego, szczególnie że uwzględnia się tolerancje elementów.
Dla rezystora 4,7 Ω o tolerancji ±10% dopuszczalny przedział to około 4,23–5,17 Ω. Dwa rezystory 10 Ω o tolerancji ±5% połączone równolegle dadzą w praktyce zakres około 4,75–5,25 Ω. Przedziały te częściowo się nakładają, więc taki zamiennik jest rozsądny do krótkiego testu działania układu.
Pozostałe propozycje są błędne, bo dają zupełnie inną rezystancję: połączenie szeregowe 2,4 kΩ prowadzi do wartości w tysiąc razy większej (kiloomy zamiast omów), 2,4 Ω równolegle daje zbyt małą rezystancję (1,2 Ω), a 10 kΩ równolegle to nadal kiloomy (5 kΩ). Takie pomyłki wynikają zwykle z mylenia jednostek oraz zasad łączenia rezystorów.
