Wybój to uszkodzenie polegające na miejscowym ubytku nawierzchni (najczęściej warstwy ścieralnej), tworzącym zagłębienie o wyraźnych krawędziach. W praktyce jest to "dziura" w jezdni, która może powstawać m.in. wskutek działania wody, mrozu, osłabienia warstw oraz ruchu pojazdów. Rozpoznawczo kluczowe jest to, że widać brak materiału, a nie tylko jego przemieszczenie.
Odpowiedź "koleina" jest nieprawidłowa, gdyż koleinowanie to przede wszystkim deformacja nawierzchni wzdłuż torów kół: powstają podłużne wgłębienia, zwykle ciągłe na pewnym odcinku. W koleinie materiał nie musi być ubytkowy – częściej jest przemieszczenie/ugięcie warstw pod obciążeniem.
Odpowiedź "sfalowanie" nie pasuje, ponieważ sfalowanie objawia się falistą nierównością (serią garbów i zagłębień), często w miejscach hamowania/rozpędzania lub przy niewłaściwej stabilności mieszanki. To nadal charakter deformacji, a nie punktowy ubytek.
Odpowiedź "złuszczenie" jest błędna, bo złuszczenie polega na odspajaniu cienkich warstw, wykruszaniu drobnych fragmentów i "łuszczeniu się" powierzchni. Zwykle daje chropowate, płytkie ubytki na większej powierzchni, bez typowego głębokiego zagłębienia o ostrych krawędziach, charakterystycznego dla wyboju.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw odpowiedz sobie na pytanie: "Czy to ubytek (brak materiału), czy deformacja (przemieszczenie)?". Ubytek punktowy najczęściej prowadzi do rozpoznania wyboju, a podłużne ślady w torze kół – do koleiny.
