Zasady kompozycji florystycznej opisane w tabeli (równowaga, proporcje, ruch) nie są "trybami do wyboru", tylko narzędziami, które zwykle współpracują w jednej pracy. W praktyce florysta projektuje układ tak, aby kompozycja była czytelna i estetyczna: miała właściwy rozkład ciężaru wizualnego (równowaga), sensowne relacje wielkości i ilości elementów (proporcje) oraz kierunkowość prowadzącą wzrok (ruch).
Stwierdzenie "Wszystkie elementy kompozycji powinny być stosowane razem i żaden element nie powinien dominować." oddaje ideę, że zasady te służą budowaniu harmonii. Dominacja jednego elementu może być użyta jako akcent, ale jeśli jest "tylko jeden element ma dominować" jako reguła, łatwo prowadzi to do zaburzenia proporcji i równowagi, a w efekcie do wrażenia chaosu lub przypadkowości.
- Odpowiedź "Elementy kompozycji powinny być stosowane oddzielnie, każdy w innej kompozycji." jest błędna, bo w realnej pracy projektowej zasady te przenikają się w jednym układzie; rozdzielanie ich byłoby sztuczne i nie odpowiada procesowi tworzenia kompozycji.
- Odpowiedź "Elementy kompozycji powinny być stosowane razem, ale tylko jeden element powinien dominować." sugeruje stałą konieczność dominacji, co jest typowym nieporozumieniem wynikającym z mylenia "akcentu" z "dominacją wszystkiego". Nadmierna dominacja może zniszczyć proporcje i równowagę.
- Odpowiedź "Elementy kompozycji powinny być stosowane według uznania florysty." jest zbyt ogólna: uznanie ma znaczenie, ale egzamin sprawdza znajomość zasad. W praktyce decyzje nie są dowolne, tylko wynikają z reguł kompozycji i celu (forma, styl, okazja).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawiają się podstawowe zasady kompozycji, najczęściej poprawna jest odpowiedź opisująca ich łączne stosowanie dla spójności i estetyki, a nie rozdzielanie lub skrajną dominację jednego elementu.
