Wykop wykonywany metodą warstwową powstaje przez sukcesywne odspajanie i wybieranie gruntu kolejnymi warstwami o zbliżonej grubości. Charakterystyczne jest to, że front robót przesuwa się zgodnie z przyjętym kierunkiem, a dno wykopu obniża się stopniowo na większej powierzchni, zamiast tworzenia jednego, wyraźnego "czoła" o pełnej głębokości.
W praktyce metoda warstwowa jest typowa dla robót, w których ważna jest powtarzalność cyklu i równomierne obniżanie terenu (np. niwelacja, korytowanie, wykopy szerokoprzestrzenne). Na poprawnym schemacie powinno być widoczne, że praca odbywa się etapami: najpierw zdjęcie pierwszej warstwy, potem kolejnej, przy zachowaniu kierunku postępu robót wskazanego strzałkami. Dlatego odpowiedź "B" jest właściwa.
Pozostałe schematy są niepoprawne, ponieważ przedstawiają inne podejście technologiczne: jeden z nich odpowiada urabianiu "na czoło" (wybór gruntu z jednego miejsca do pełnej głębokości), inny może sugerować prowadzenie robót stopniami/odcinkami lub zmianę kierunku pracy niezgodną ze strzałkami. Takie rozwiązania nie spełniają kryterium zdejmowania gruntu równymi, następującymi po sobie warstwami.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj na rysunku powtarzalności poziomów (kolejne "piętra" zdejmowania gruntu) oraz tego, czy dno obniża się stopniowo na większym obszarze, a nie tylko lokalnie w jednym punkcie.
