Uzębienie wewnętrzne (np. w kole koronowym przekładni planetarnej) wymaga takiej metody, w której narzędzie może wejść do wnętrza koła i pracować w ograniczonej przestrzeni. Dlatego typowym rozwiązaniem jest dłutowanie uzębień na dłutownicy do kół zębatych (gear shaper). W tej metodzie nóż dłutowniczy wykonuje ruch posuwisto-zwrotny, a obrót narzędzia i przedmiotu jest sprzężony tak, aby powstał właściwy zarys zęba w procesie obwiedniowym.
Odpowiedź "na dłutownicy Fellowsa." jest poprawna, ponieważ obrabiarki typu Fellows są klasycznym przykładem dłutownic stosowanych do wykonywania uzębień, w tym uzębień wewnętrznych. Kluczowa jest tu geometria i kinematyka procesu: narzędzie nie musi "obejmować" detalu z zewnątrz, tylko pracuje w strefie uzębienia dzięki ruchowi dłutowania.
Pozostałe propozycje są nieadekwatne do uzębienia wewnętrznego z następujących powodów:
- "na frezarce obwiedniowej." – frezowanie obwiedniowe frezem ślimakowym jest typowo przeznaczone do uzębień zewnętrznych. Dla uzębień wewnętrznych pojawiają się zasadnicze ograniczenia dostępu i kolizji narzędzia z detalem, więc wybór tej obrabiarki jest błędny w ujęciu egzaminacyjnym.
- "na dłutownicy Maaga." oraz "na dłutownicy Sunderlanda." – są to nazwy kojarzone z obrabiarkami do uzębień, jednak w standardowych ujęciach dydaktycznych dla rozpoznania obrabiarki do uzębień wewnętrznych jako odpowiedź kanoniczna wskazywana jest dłutownica typu Fellows. Pytanie sprawdza przede wszystkim rozróżnienie: uzębienie wewnętrzne → dłutowanie (shaping).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "uzębienie wewnętrzne", najpierw oceń możliwość dostępu narzędzia do wnętrza koła. Jeśli metoda wymaga pracy narzędzia "od zewnątrz" (jak typowe frezowanie ślimakowe), zwykle nie będzie właściwa dla uzębienia wewnętrznego.
