Synteza (metoda) addytywna dotyczy mieszania barw światła, czyli sytuacji, gdy źródła światła o różnych składowych są dodawane do siebie. W praktyce fotografii, wideo i publikacji obrazu najczęściej spotkasz ją w urządzeniach, które emitują światło: monitorach, ekranach telefonów, telewizorach, projektorach czy podświetleniu LED.
Dlatego poprawny zestaw to czerwony, zielony, niebieski (RGB). Są to trzy składowe, z których przez zmianę ich udziału uzyskuje się szeroką gamę barw. Kluczowa intuicja: w addytywności "dodajesz światło", a więcej światła (w odpowiednich składowych) prowadzi w stronę jaśniejszych efektów.
Pozostałe propozycje z odpowiedzi zawierają barwy charakterystyczne dla syntezy subtraktywnej, która działa odwrotnie: opisuje mieszanie barwników/tuszów i odejmowanie (pochłanianie) części widma od światła białego. W tym podejściu typowe składowe to cyjan, purpura i żółty (często rozszerzane o czerń w druku). Dlatego zestawy zawierające żółty i purpurę są mylące dla metody addytywnej.
Uwaga praktyczna dla egzaminu: jeśli w treści pojawia się kontekst ekranów, pikseli, kanałów w programie graficznym albo rejestracji barw światła, najczęściej myślisz o RGB. Jeśli mowa o farbach, tuszu, papierze i druku, wtedy rozważasz CMY/CMYK.
