W analizie jakościowej spotyka się zarówno metody klasyczne (chemiczne), jak i techniki instrumentalne. Kryterium podziału jest to, czy informacja o składzie próbki pochodzi głównie z sygnału generowanego i mierzonego przez aparaturę (np. absorbancja, widmo, potencjał, przewodnictwo), czy z przebiegu reakcji chemicznej i prostych pomiarów objętości/masy wykonywanych bez typowej aparatury instrumentalnej.
Odpowiedź "alkacymetryczne" jest poprawna, ponieważ alkacymetria obejmuje miareczkowania kwas–zasada (metody objętościowe). W takich oznaczeniach wynik uzyskuje się z ilości zużytego titranta i obserwacji punktu końcowego (np. wskaźnik barwny lub prosty pomiar pH), a nie z charakterystycznego "widma" czy innego sygnału aparatu analitycznego typowego dla technik instrumentalnych.
Odpowiedź "spektroskopowe" jest nieprawidłowa jako wybór, bo spektroskopia polega na pomiarze oddziaływania promieniowania z materią (rejestracja widm), co jest klasycznym przykładem analizy instrumentalnej.
Odpowiedź "optyczne" również odnosi się do metod opartych o zjawiska optyczne (np. pochłanianie, rozpraszanie, emisję), a więc zasadniczo do pomiaru sygnału aparatu; z tego względu zalicza się je do technik instrumentalnych (choć samo określenie bywa szerokie).
Odpowiedź "elektroanalityczne" jest nieprawidłowa jako wybór, bo elektroanaliza wykorzystuje pomiary wielkości elektrycznych (np. potencjału, natężenia prądu, przewodnictwa), czyli typowe pomiary instrumentalne.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli nazwa metody sugeruje pomiar widma/parametru fizycznego, zwykle jest to technika instrumentalna; jeśli sednem jest miareczkowanie i stechiometria, częściej mówimy o metodach klasycznych.
